DECLARATION
of the Coordination Council of Azerbaijani Organizations of Benelux (CCAOB) about so-called “presidential election” in Nagorno-Karabakh
According to the information circulated in Armenian mass media, so-called “presidential elections” are going to be held in the Nagorno-Karabakh region of the Republic of Azerbaijan on 19 July 2007.
The Coordination Council of Azerbaijani Organizations of Benelux declares in this regard that the unrecognized, fantoche regime in the occupied territories of Azerbaijan represents an illegal structure established by Armenia after brutal ethnic cleansing of Azerbaijani population. In fact, the so-called “elections” are conducted in order to “legalize” the policy of occupation and to consolidate the results of the continued annexation of the Azerbaijani territories by Armenia.
In the same time, after expulsion of Azerbaijani population from its own territory in 1992-93 Armenian armed forces have been continuing their policy of destruction of all the Azerbaijani towns, villages, cultural and historical monuments, existing flora and fauna, living dwellings in the occupied districts of Azerbaijan. As international experts have revealed on the base of analyses of satellite images Armenian troops have launched a large-scale conflagration activity in the mountainous and plain terrains used for agricultural and living purposes in occupied by Armenian dashnak forces districts of Azerbaijan. The Armenian barbarity has attained so high level that they ready to fire all living and agricultural belongings of Azerbaijanis along with compelled destruction of some parts of their own narcotic plantations, in order to made go astray the frequent international fact-finding missions. These plantations are cultivated for illegal activities aimed realisation of arms and munitions in order to continue the aggression policy in the region.
In such an environment of inhumanity in Nagorno-Karabakh region any kind of “elections”, particularly in absence of the original Azerbaijani population of the region gravely violates the relevant norms and principles of international law. It’s evident that any kind of elections in some part of the state may be recognized as fair and free once the expelled peaceful population takes full, direct and equal part in their conduct in lawful and democratic environment. In other hand, such elections will be considered as legitimate and effective after the withdrawal of the Armenian occupying forces, recreation of the necessary conditions for Azerbaijani communities of Nagorno-Karabakh.
CCAOB calls upon UN, European Community, all the international organisations, international community to make Armenia and its separatist regime in “NKR” stop its destructive practice of illegal and senseless steps. We also reiterate an appeal to the international community to strengthen the relevant political pressure on Armenia for immediate and unconditional withdrawal of all its military troops from the occupied territories of Azerbaijan.
16.07.07
Brussels
S.Gribling
Bondsbureau KNSB
Frans Halsplein, 5
2021 DL Haarlem-Holland
Tel. 3123-525 4025, Fax 3123-525 4353
E-mail : bondsbureau@schaakbond.nl
Geachte Dhr.S.Gribling,
Wij, de in Benelux wonende Azerbeidzjanen, voelen ons sterk beledigd en zijn zeer bezorgd om het feit dat u twee schakers van het Nederlandse Koninklijke Schaakbond Ivan Sokolov en Erwin L’Ami heeft gestuurd voor deelname aan het schaaktoernooi dat 01.10.2005 t/m 11.10.2005 in Xankendi(het zogenaamde Stepanakert), Nagorno-Karabach ,wordt georganiseerd.
Nagorno-Karabach is internationaal erkend als deel van het Azerbeidzjaanse grondgebied.Al ruim 10 jaar wordt het gebied bezet door Armenie.Er zijn vier resoluties 822,853,874 en 884 van de VN alsook een besluit van het Europees Parlament waarin Armenie als een aanvaller is erkend en wordt opgeroepen het grondgebied van Azerbeidzjan te verlaten.
Wij zijn ontstemd door het feit dat Nederland ,dat bekend staat als een land waar de mensenrechten en vrijheden worden gerespecteerd,buiten zijn wil om deelnemer is geworden van deze schandalige politieke gebeurtenissen.
In Nagorno-Karabach is het bloed van onschuldige mensen-onder andere kinderen en ouderen -vergoten.De ruim 1 miljoen door de Armeense separatisten verjaagde uit hun geboortestreek Azerbeidzjanen leven nog steeds als vluchteling.
Namens de Azerbeidzjaanse gemeenschap in Nederland roepen wij u op dit feit een principieel oordeel te geven,ons hieromtrent uitleg te geven en in vervolg evenementen te boycotten die in Nagorno-Karabach - het door een vreemd land bezette deel van het Azerbeidzjaanse grondgebied -worden georganiseerd.
Hoogachtend,
INFORMATION
on damage incurred to the historic and cultural monuments
in the territories of the Republic of Azerbaijan
occupied by the Republic of Armenia
Azerbaijan has a rich and diverse cultural heritage that takes root from the ancient ages. Azerbaijan people have considerably contributed to the world civilization. More than 3,5 mln. items of historic, cultural, architectural monuments, works of literature and art, archaeological findings belong to the whole humanity and Azerbaijan has always attached great importance to its protection. The Constitution of the Republic of Azerbaijan and the Laws on Culture, on Protection of Monuments of History and Culture, on Architecture and on Cinema contain provisions providing preservation of cultural heritage and protection of cultural values. Azerbaijan is a Contracting Party to The Hague 1954 Convention and Paris Convention (1970) On Illegal Turn-over of Cultural Values. A new List of Movable and Immovable Monuments of History and Cultural Values is being drawn up in compliance with the provisions of the Hague Convention.
Today a part of the unique cultural heritage of Azerbaijan people has been completely or partially destroyed by Armenians. This action of vandalism is an outcome of the planned strategy toward ethnic cleansing of non- Armenian population and the annihilation attempt of Azerbaijan national identity.
As a result of the aggression of the Republic of Armenia against the Republic of Azerbaijan, more than 20% of the territories of Azerbaijan are still under occupation. One in every seven residents in Azerbaijan - more than one million people - is now a refugee or internally displaced person. All of them have been driven from their homes leaving all property on the occupied territories under threat by invading Armenian armed forces. 20.000 people have been killed; nearly 100.000 persons have been wounded. 700 towns and settlements, more than 6.000 enterprises of industry and agriculture, 180.000 living houses of 6 mln. sq.m. , more than 700 hospitals and other health care units, 690 secondary schools, 4366 cultural institutions, including 808 clubs, 927 libraries, 85 musical schools, 22 museums and their offices, 4 picture galleries, 10 arks, 4 public theatres and 2 concert organizations, tens of mosques, hundreds of ancient mausoleums, historic graveyards, fortresses have been destructed by Armenians.
Armenians have taken away 40 thousands museum values and exhibits from 22 plundered museums. The occupants have plundered and destroyed Kalbadjar historical museum of local lore with its unique collection of ancient coins, gold and silver wares, rare and expensive stones, carpets and other handicraft wares, Shusha historical museum and the museum of Garabagh history, unique Aghdam bread museum, the second museum in the world, the museum of stone monuments in Zangelan region. 18th century 2-minaret Govhar-Agha mosque in Shusha has been damaged, the other mosques in the occupied regions have been destroyed and burnt. In defiance of the provision of the Hague Convention, many mosques have been turned into warehouses and depositories.
4,6 million priceless books and manuscripts have been destroyed in plundered and burnt libraries. 20 modern cultural palaces have been destroyed in Aghdam, Lachin, Fizuly, Shusha and other occupied regions.
103.002 light and hard chairs, 5600 musical instruments, 481 movie sets, 20 movie cameras, 423 video and tape recorders, 5920 sets of male and female scene clothes, 40 sound equipment and amplifiers, 446 scene spot lights, 2 grand pianos, 840 pianos, 866 radio sets, 495 air-conditioners, 218 camera, 365 refrigerators, 547 typewriting machines, 57250 chairs, 9450 tables, 10600 book shelves, 2400 catalogue eases, 1500 bookcases, 1814 phones, 1240 carpets and carpet wares, 650 sets of scene curtains and equipment, lustre of 1.5 ton with 120 candles as well as scene equipment and decoration elements have been looted and destroyed in the different cultural organizations, including 4 public theatres.
The fate and the state of 1850 cultural organisations and affiliating buildings in the occupied regions have not been known so far.
Armenians destroyed the unique monument of bronze epoch of Azerbaijan-Khojaly barrow field that covered 50 hectares of land with more than 100 barrows.
The fate of Albanian Round Temple and 14th century Khojaly Mausoleum also remains uncertain.
Proffessor Justin McCarthy
Term 'genocide' voor Turks handelen aantoonbaar
onjuist
Justin McCarthy is
hoogleraar geschiedenis aan de Universiteit van Louisville (USA) en
auteur van The Ottoman Peoples and the End of Empire. Hij gaf
onlangs college over dit onderwerp aan de Universiteit Leiden.
Vertaling: Cees Koster
Blijft Turkije de Armeense volkerenmoord uit 1915 ontkennen, dan
bemoeilijkt dat een EU-lidmaatschap. Niet juist, bekijk de feiten,
zegt Justin McCarthy.
Hoewel in parlementen en voor rechtbanken het plegen van een
´Armeense genocide´ officieel is erkend, is het bestaan daarvan voor
historici geen uitgemaakte zaak. Nu steeds meer historisch onderzoek
wordt afgerond, wordt duidelijk dat tussen de Turken en de Armenen
weliswaar een verschrikkelijke oorlog is gevoerd, maar dat van een
genocide geen sprake was.
Er kan nu geen twijfel meer over bestaan dat de Ottomaanse Armeniërs
aan het begin van de Eerste Wereldoorlog een grote opstand
organiseerden tegen hun regering. Over de acties van de Armeense
opstandelingen zijn veel details bekend: aanvoerlijnen naar het
Russische front werden geblokkeerd, strategisch gelegen steden
werden ingenomen, telegraafdraden werden doorgesneden en
islamitische dorpelingen en vluchtelingen werden afgeslacht.
Betrouwbare bronnen – kalme en serieuze verslagen die door
officieren aan hun meerderen werden gestuurd, die niet bedoeld waren
voor publicatie of voor propagandadoeleinden – doen verslag van de
gruwelijkheden van de Armeense opstand.
Hooggeplaatste Armeniërs, zoals de Armeense generaal Korganoff en de
president van de Armeense Republiek, Katchaznuni, hebben destijds
openlijk toegegeven dat de Ottomaanse Armeniërs in de oorlog de kant
van Rusland kozen. Armenen en Ottomanen waren het erover eens dat de
Armeense organisatie in Tiblisi, onder leiding van de Armeense
Revolutionaire Federatie, Armeniërs ertoe aanzette zich te verzetten
tegen de Ottomaanse oorlogsverrichtingen. De Armeense opstand was er
een van de belangrijkste oorzaken van dat het Ottomaanse Rijk de
oorlog van de Russen verloor.
Het Ottomaanse bevel om Armeniërs te deporteren kan verklaard worden
door de schade die de Armeense opstand heeft veroorzaakt. Of de
Ottomaanse reactie overdreven was, is nu een punt van discussie
onder historici, maar geen enkele objectieve analist kan er nog aan
twijfelen dat de Ottomanen redenen hadden meer opstanden van de
Armeniërs te vrezen. Ze moesten iets doen om zichzelf te verdedigen.
Kan men de reactie van de Ottomanen genocide noemen? De definitie van de VN, de meest geciteerde, biedt weinig soelaas. Volgens de VN is sprake van genocide bij ´daden die worden gepleegd met de bedoeling nationale, etnische, raciale of religieuze groepen, geheel of gedeeltelijk, te vernietigen´. Het probleem zit hem in het woord ´gedeeltelijk´. Volgens de definitie van de VN is oorlog altijd genocide. De oorlog tussen de Turken en de Armeniërs is een oorlog als alle andere.
Gaf de Ottomaanse regering het bevel tot de moord op Armeniërs? Ja,
net zoals het Armeense gezag bevel gaf tot het vermoorden van Turken
en Koerden. De Ottomanen hingen de Armeense revolutionaire leiders
op. Sommige slachtoffers waren onschuldig. De Armenen selecteerden
Ottomaanse overheidsfunctionarissen om te vermoorden. Ook onder hen
waren onschuldigen. Er werden massamoorden gepleegd op Armeniërs
door islamieten, vooral in Harput en Trabzon. Ook werden er, op veel
grotere schaal, massamoorden gepleegd door Armeniërs op islamieten
in steden als Van, Bitlis, Erzurum en Mamahatum.
De Armeniërs en de islamieten stierven in de oorlogsgebieden aan
moord op elkaar, door honger en door ziekte. Het sterftecijfer was
onder beide groepen even hoog, rond de veertig procent. Als de ene
partij schuldig was aan genocide, dan waren beide partijen schuldig
aan genocide.
In de praktijk verstaan de meeste mensen onder ´genocide´ de poging
om alle leden van een nationale, etnische of religieuze groep uit te
roeien. Daarvan was in het Ottomaanse Rijk geen sprake. Er zijn wel
valse ´bloedbadbevelen´ en andere dubieuze bewijsstukken naar boven
gekomen, maar niemand heeft ooit een authentiek bevel van de
overheid tot het plegen van genocide gevonden.
Het is logisch niet mogelijk te bewijzen dat iets niet bestaat. Het
is echter wel mogelijk aan te tonen dat de daden van de Ottomanen
niet genocidaal waren: de Armeniërs uit Ottomaans Europa en
West-Anatolië werden niet als een bedreiging beschouwd en werden ook
niet gedeporteerd. Zij werden met rust gelaten.
De overgrote meerderheid van de Armeniërs die werden gedeporteerd,
hebben dat overleefd. Armeense gedeporteerden kregen voedsel uit de
voorraden van het Ottomaanse leger. Dit kan nooit genocide geweest
zijn.
Waarom is er zo weinig bekend over deze geschiedenis in Europa en
Amerika? Het antwoord op die vraag heeft ook te maken met de
traditioneel anti-Turkse sentimenten in Europa en de VS –
sentimenten die teruggaan tot de Middeleeuwen. Ook bestaat er onder
de mensen die niet veel ophebben met de manier waarop in het huidige
Turkije wordt omgegaan met de mensenrechten, de neiging over de
Turken het ergste te geloven. Sommigen gebruiken de eis dat Turkije
de genocide moet erkennen als een strategie om Turkije buiten de EU
te houden.
Meestal kennen Amerikanen en Europeanen het verhaal alleen van
Armeens nationalistische kant, zodat zij menen dat het historische
dispuut is opgehelderd. In zo´n klimaat wordt zelfs het meest
overtuigende historische bewijs genegeerd. Alleen het bewijs dat de
Turken in een kwaad daglicht stelt, wordt geaccepteerd. Zelfs de
Turkse romanschrijver Orhan Pamuk probeert bij de westerse
intelligentsia in het gevlei te komen door een ondoordachte
erkenning van de genocide, terwijl er geen enkele aanwijzing bestaat
dat hij de zaak bestudeerd heeft of begrijpt.
Wel moet worden opgemerkt dat het mede aan de regering van de Turkse
republiek te wijten is dat men zo weinig weet over deze
geschiedenis. Uit vrees dat de Turkse bevolking wraak zou willen
nemen voor haar eigen lijden, heeft Turkije te lang het verkeerde
beleid gevoerd en de zaak stilgehouden. Nu pas beseffen de Turken
welke schade hun zwijgen heeft veroorzaakt.
De belangrijkste belemmering tegenwoordig bij het naar boven halen
van accurate historische informatie is politiek van aard. Armeense
nationalisten en hun bondgenoten hebben in veel landen de politieke
en economische macht om de politiek en de media te beïnvloeden. In
Frankrijk is het verboden te beweren dat er geen genocide tegen de
Armeniërs is gepleegd. De historicus Bernard Lewis werd in Frankrijk
jarenlang geteisterd door rechtszaken wegens zijn ontkenning van
genocide. Uiteindelijk werd hij schuldig bevonden. In Zwitserland
heeft men vergelijkbare wetten. In dat land is men een zaak begonnen
tegen de voorzitter van de Turkse Historische Vereniging. Hij wordt
ervan beschuldigd de Armeense genocide te ontkennen. In het
Belgische parlement wordt een wet behandeld die het ontkennen van de
genocide tot een misdaad maakt. In Frankrijk, Zwitserland en
binnenkort misschien ook België zou dit artikel onwettig zijn. (In
Nederland bereidt de ChristenUnie een wetsvoorstel naar Belgisch
model voor, red .)
Amerika loopt niet ver achter bij deze onderdrukking van de
geschiedenis. Daar is de druk echter subtieler. Jonge wetenschappers
wordt afgeraden een dergelijk ´gevaarlijk´ onderwerp te bestuderen.
Oudere wetenschappers kunnen eenvoudigweg zien dat hun carrière
schade zou oplopen als ze het onderwerp zouden bestuderen.
Amerikaanse kranten hebben toegegeven aan politieke en economische
druk en proberen niet eens meer een evenwichtige analyse van de zaak
te maken. In liberaler tijden publiceerde de Boston Globe een
artikel waarin stond dat tijdens de Eerste Wereldoorlog zowel Turken
als Armeniërs werden vermoord. Tweeduizend Armeense demonstranten en
de dreiging van verlies aan advertentie-inkomsten overtuigden de
krant ervan dergelijk materiaal nooit meer af te drukken.
Gefrustreerd door de weigering van de media ook maar iets anders te
publiceren dan één kant van een ingewikkelde geschiedenis, hebben
sommigen zelfs geprobeerd tegen betaling hun opvattingen publiek te
maken.
Noch de politici noch de kranten die proberen de studie van de
geschiedenis van de Turken en de Armeniërs te onderdrukken, kunnen
beweren dat ze die geschiedenis ooit hebben bestudeerd.
In Frankrijk en Zwitserland kan een historicus die de genocide
ontkent de gevangenis indraaien, in Amerika kan hij zijn baan
kwijtraken. Geen wonder dat maar één kant van de zaak wordt verteld.
Nu Turkije zijn archieven heeft geopend, komen er steeds meer
wetenschappelijke publicaties waarin de hypothese van de genocide
wordt ontkracht.
Of Europeanen en Amerikanen deze geschiedschrijving ooit onder ogen
krijgen is, helaas, een kwestie van politiek.
Copyright:
McCarthy, Justin
“Miloshevich of Caucasus” arrives again to Brussels?!
On 19th of October 2005 one of the brutal criminals of the XX century, well-known as “Miloshevich of Caucasus” in this region – Mr-President of Armenia Robert Kocharian arrived again to Brussels to take part in the ceremony of opening the new building of Armenian embassy to Belgium. Yet in the beginning of 90-s of the past century, much more before than “the famous” Serb lieder Slobodan Miloshevich committed his terrible crimes against humanity in Balcans, this cruel “Armenian lieder” was leading the wave of violence against the defenceless population of Azerbaijan consisting of azerbaijanis, kurds, talishes, jews and etc. in different districts of the country like Khojaly, Kelbadjar, Shusha, Lachin, Gubadly. Now without bit compassion for his “heroic deeds” this former field-commander Robik Kocharian travels all over the world and very soon arrives again to the political centre of EU. In the meantime, almost all the institutes of EU, especially European Parliament, being deceived by the ultra-active Armenian Diaspora of Europe are continuing to recite the historically inauthentic, mythical “armenian genocide” and take no notice of the present-day crimes of Robik-jan and his “companions-in-arms”. Perhaps the European Community has forgotten or intentionally disregarded the massacre of hundreds of peaceful inhabitants of the town Khojaly, as a classic example, in the Nagorno Karabakh region of the Azerbaijan, on the night of February 25-26, 1992 by the Armenian armed terrorist units commanded by this field-commander.
So we have to refresh the events in their memory... Namely, on February 25-26, 1992 one of the most heinous crimes against the Azerbaijani people - the massacre of hundreds of defenceless inhabitants of Khojaly was realized by Armenian armed terrorist units. Occupation of Khojaly was followed with unprecedented brutalities against the civilian population. In a few hours the aggressors killed 613 innocent and unarmed people. Among them were 106 women, 83 children. Dozens upon dozens of children between 2 and 15 years old, women and old people, in most cases shot at point-blank range in the head, 56 people were killed with special brutality, 8 families were totally exterminated, 25 children were totally, and 130 children were partly orphaned. 476 people became disabled persons (of them 76 were minors). 1275 people were taken into hostage and even though afterwards most of the hostages were released from captivity, the fates of 150 of them are still unknown. The position of the bodies indicated that the people had been killed with ruthless calculation, some had been taken aside and shot separately; many had been killed as entire families at once. Some corpses displayed several wounds, descalped and desecrated. Khojaly was then looted and burned. The “Human Rights Watch” described the events in Khojaly as “the largest massacre to date in the region”. The massacre of Khojaly set a pattern of destruction and ethnic cleansing methodically carried out by the Armenian terrorist forces led by Robert Kocharian. As the result of ethnic cleansing in Karabagh, and other territories of Azerbaijan occupied by Armenians, some 1,000,000 people have been expelled from their homes and forced to live in tent-camps and railway carriages. On November 29, 1993, “Newsweek” quoted a senior US Government official as saying: "What we see now is a systematic destruction of every village in their way (by armenian terrorists-NW). It's vandalism…"
Despite all the brutalities led and committed directly by the actual president of Armenia Robert Kocharian, he had an effrontery to justify repeatedly his “glorious deeds”, using the solid tribunes of European Council, UN, saying that he was proud of taking part in these events? In this flagrant case, we would like to find out that why the European justice authorities have brought Slobodan Miloshevich before a court and take no notice of Robert Kocharian?
On behalf of all the former citizens of Azerbaijan: Azerbaijanis, Kurds, Talıshes, Russians, Jews and etc. living in Europe we appeal the UN, European Community, International Criminal Court (İCC), European justice authorities and all the international organizations to stop double standards in this regard, condemn the massacres in Khojaly, Kelbadjar, Shusha, Lachin, Gubadly etc. and to give the juridical and political foundation to implead all the armenian war criminals responsibles in these mentioned crimes against humanity in Azerbaijan.
La tuerie d’octobre 1999 du Parlement arménien divise toujours la classe politique
C’est un hommage séparé à la mémoire des victimes de la tuerie qui avait ensanglanté six ans plus tôt l’hémicycle qu’a rendu jeudi le Parlement arménien, les représentants du gouvernement et ceux de l’opposition ayant ouvertement refusé de communier dans le deuil. L’assaut lancé par un commando de cinq hommes le 27 octobre 1999 contre le Parlement de Erevan s’était soldé par la mort de huit personnalités de premier plan, dont le premier ministre de l’époque Vasken Sarksian et le président du Parlement Karen Démirtchian. Tout en provoquant un profond traumatisme dans la société arménienne, la tuerie avait jeté la suspicion sur le président Kotcharian et entraîné une déchirure durable du paysage politique, visible encore aujourd’hui dans la commémoration du 6e anniversaire de ce drame, qui opposait les héritiers politiques directs des victimes au pouvoir en place. Les parents et amis de Vasken Sarksian et de Karen Démirtchian, dont respectivement le frère et le fils dirigent les principaux partis d’opposition, ont visité le cimetière de Yéraplur et le Panthéon où ils reposent. Mais le premier ministre Andranik Markarian, qui était accompagné de la quasi-totalité de son gouvernement, figurait parmi les premières personnalités à s’être recueillies dans la matinée sur la tombe de Vasken Sarksian. Seuls le ministre de la défense Serge Saksian, homonyme du défunt, et le très influent ministre du gouvernement régional, Hovik Abrahamian, ne l’avaient pas accompagné. Cette année encore, le président Kotcharian ne s’est pas rendu au cimetière de Yéraplur, et s’est contenté de faire déposer une gerbe sur la tombe de Vasken Sarksian au nom de l’administration présidentielle. Six ans après, les circonstances de la tuerie du 27 octobre 1999 et surtout les motivations et peut-être les commanditaires du commando conduit par Naïri Hunanian qui avait pris en otages les parlementaires et avaient exécuté froidement les huit responsables politiques, restent troubles. Les membres du commando avaient été condamnés à la prison à perpétuité en décembre 2003 après un long procès marqué par un débat sur la peine de mort, que l’opinion arménienne et une partie de la classe politique souhaitaient voir appliquer pour les inculpés en dépit de l’engagement des autorités arméniennes à abolir la peine de mort depuis l’entrée dans le Conseil de l’Europe. Les déclarations de Hunanian, qui avaient proclamé tout au long du procès qu’il était le seul responsable d’une attaque qui visait à débarrasser l’Arménie de son gouvernement « corrompu » n’ont pas aidé à élucider cette affaire et n’ont pas non plus convaincu l’opinion arménienne, qui estime généralement, comme les proches des victimes, que le commando avait de puissants commanditaires en dehors de l’enceinte du Parlement. Aram Sarksian, le frère du premier ministre assassiné, de même que Stepan Démirtchian, le fils du président du Parlement, restent convaincus que l’affaire n’a pas été élucidée et que les véritables responsables n’ont pas été démasqués. Même le premier ministre Andranik Markarian, avait dû admettre l’an dernier que le procès n’avait pas répondu à toutes les questions, mais il s’est montré cette année plus nuancée, en soulignant la nécessité de ne pas alimenter la suspicion, et en espérant que le temps apportera les réponses à ces questions. S’exprimant lors d’une cérémonie à la mémoire des victimes de la tuerie dans le Parlement de Erevan, le président du Parlement Arthur Baghdassarian avait pour sa part insisté sur le caractère imprescriptible de tels crimes tandis que le procureur militaire Gaguik Jahanguirian, qui se recueillait sur la tombe de Vasken Sarksian en compagnie du vice-ministre de la défense Manvel Grigorian, il n’a pas exclu que l’enquête puisse être un jour rouverte. S’il y a un secret dans cette affaire, il est pour l’heure bien gardé d’autant que Hunanian, que l’on a retrouvé pendu dans sa cellule en 2004, l’a emporté dans sa tombe
Copyright © 2006 Euro Caspian. All rights reserved.
